Միայն համբալը կարող է պատերազմող, դատարկվող երկրում օլիգարխ լինել ու դրանից կայֆ բռնել

Մտորումներ

Հավասարվելու համար նախ բարձրանալ է պետք:

Գեղցիների առնվազն 90 տոկոսը Երևանում է ծնվել, մեծացել ու գեղցիացել:

Փողով շատ բան կարող ես առնել, բայց փողով կարող ես նաև մի ակնթարթում ապացուցել քո ոչնչությունը:

Եթե հավից բարձրագույն մաթեմ ես պահանջում, ուրեմն դու էլ հավից հեռու չես:

Չարյաց փոքրագույնով գնալու արահետը ամենակարճ ճանապարհն է դեպի չարյաց վատթարագույնը:

Հաղթանակն ապահովվում է իմաստությամբ, խելքով, կամքով և որ կարևորն է` նաև հարձակմամբ:

Պարտությունը դա տգիտության, անճարակության, ապաշնորհության և միայն վերջին հերթին՝ նաև ֆիզիկական թուլության հետևանք է:

Իրավունքն անտեր մահակ է, ով վերցրեց իր ձեռքը, նա էլ տերն է:

Քաղաքականության մեջ ճշմարտության հակադիր բևեռը հաճախ ոչ թե կեղծիքն է, այլ շահը:

Փչացած հասարակության տղամարդն է փչացածը, ոչ կինը:

Վատից վատին գնալով ի վերջո հասնում ես գերեզման:

Քիչ փողը աշխատանքի էկվիվալենտ է ու ապրուստի միջոց:

Մի քիչ ավելի շատ փողն արդեն հարաբերությունների դաշտ է ու բարեկեցություն: Դրանից շատը հարստություն է ու միջավայր: Շատ-շատը՝ իշխանություն: Անհաշվելի շատը՝ մարդակերություն:

Ամեն տկարամիտ իրան հանճարեղի տեղ դրած պոռնկություն է անում:

Սիզիփոսի առասպելականն ու բրոունյանը եկել հատվել են մեր տարածքներում որպես բնափիլիսոփայական անքակտելի դիալեկտիկա:

Դե Հայաստանն ուրիշ հող է էլի՝ հնոտ, գռանիտոտ ու դժբախտության իր ծիածաններով:

Անհնար է կռվել այսբերգի վերջրյա մասի դեմ միայն:

Մարդկության գիտատեխնիկական ապագան որոշում են փայլուն մտքի մարդիկ, ճակատագիրը՝ տգետները, իսկ առօրյան՝ դեգեներատները:

Երբ գնում է քո սերունդը և նորն էլ լրիվ այլ է՝ մնում ես մենակ ու դեմ հանդիման անցած ու գալիք ժամանակին:

Մեծ մանդրաժ է, երբ հասկանում ես, որ կարեւոր տմտբմբացնող գլուխն անկախ ուղեղից է տմտմբում:

Սխալ են ասել, թե ոչնչից ոչինչ չի ստեղծվում: Ոչնչից ստեղծվում է ոչնչությունը:

Ներքին ու արտաքին թշնամին բացարձակապես նույնն են, երբ հանրությունը պրիմիտիվ է՝ հեքիաթների ու փրկիչների մեջ շշկռած ու սափրագլուխների դեմ էլ՝ թե հոգեբանորեն և թե ֆիզիկապես անզեն:

Ամեն սերնդի հեռանալով, երկրից հեռանում է նաև այդ սերնդի աշխարհը:

Փոքր ու պրովինցիալ տարածքներում տրագեդիան ու կոմեդիան միացած են:

Մարդը դարի հետ կապ չունի, իրեն տրված է իր սերնդի կյանքի հատվածը՝ 20-25 տարի: Հետոն արդեն մարդուն ոչնչացնելու ձև է:

Համառից հետո սուպերհամառը չէ` իդիոտն է:

Ամեն մեկն իր ձևով ու իրեն հասու ինքնախաբեությամբ ի է իրեն խաբում:

Համբալությունը գործ կամ աշխատանք չէ, մտածելակերպ է: Եվ միայն համբալը կարող է պատերազմող, չոքած ու դատարկվող երկրում օլիգարխ լինել ու դրանից կայֆ բռնել:

Անիմաստ է սկզբունքը օրենքի, կամ էլ օրենքը սկզբունքի դեմ դնելը: Սկզբունքը միայն սկզբունքին և օրենքը միայն օրենքին կարող է հակադրվել:

Հաց ու պանրի էնպիսի պակաս կա, որ հազար Հարվարդ ու Օքսֆորդ մեր համար  օր ու գիշեր աշխատեն, չեն հագեցնի քաղցը:

Միլիոն մեծամիտից մեկը հանճար է, մնացածը՝ տգետ:

Հայաստանյան ԽԾԲ-ն, որ դիմանալու մեխանիզմ էր սովետի օրոք, դարձավ կործանվելու մեխանիզմ՝ անկախության օրոք:

Աղքատությունը բերում է և անտարբերության ու անկյալության, և բարոյալքման: Եվ հակառակը՝ բարոյալքումը բերում է աղքատության, ցինիզմի ու անկյալության:

Հաղթելու համար համառությունն ու պնդաճակատությունը քիչ է, խելք էլ է պետք:

Դժվարամարս է մարդը, եթե նույնիսկ հասուն տարիքում չի տարբերակում, թե ում առջև խոնարհվի, ում արհամարհի ու ում քացու տակ գցի:

Եթե քեզանից առավելին չես տեսնում, գնահատում ու հարգում, ապա հիվանդ ես:

Եթե ստորի ու ստահակի դեմը չես առնում՝ տգետ ես: Եթե անլուրջի ու դատարկի հետ ես բանավիճում, ապա միջավայրն ես անլրջացնում ու դատարկում այն մտքից ու արժանապատվությունից:

Տարբերակիր դիմացինին համաձայն իմաստի ու բովանդակության, այլ ոչ ֆոտոշոփած տեսքի, խոսքի ու փքված կարևորության:

Ամենամեծ սրիկայությունը սրիկային թիկունք կանգնելն է:

Լեզվի տակ ոսկոր չունենալը չի ձերբազատում գլխում ուղեղ չունենալու հետևանքներից:

Ոչխարի գլխին ավետարան կարդացին, ասաց՝ բա էս գելն ուր ա, ուշանում ա: Ասողին հասկացող ա պետք:

Ճշմարտությունը կյանք մտնելու իր հատուկ ուղիներն ունի: Առաջին հայացքից ճիշտ թվացողը կարող է ոչ միայն լավագույնը չլինել, այլ կործանարար էլ լինել:

Մի կյանքը քիչ է դաս առնելու համար, պետք է խեղվես էլ, որ էլ չկարենաս «թփրտալ», ու նոր մի գուցե խելքդ տեղը գա:

Մուննաթոտ հայացքը մարդու ինտելեկտը չափելու ամենաճշգրիտ սանդղակն է:

Արտակարգ խելոք՝ թե 3 տարեկան երեխան ու թե 60 տարեկան հասուն մարդը հավասարապես գրավիչ են:

Հումորազրկությունը դաժան անձնական դեֆեկտ է: Իսկ հումորազուրկ-լուրջերի կերտած իրականությունը՝ դժոխք:

Պետությունը տարածքով ու բնակչությամբ չէ՝ ամբիցիայով ու խելքով է:

Հասկացվելու համար նույն լեզվով խոսելը բավարար չէ: Պետք է իջնես ու հավասարվես դիմացինիդ պլինտուսին: Իսկ թե այդ դեպքում որդ որին “կհասկացնի”, արդեն այլ հարց է:

Տգիտությունը գիտելիքի պակասը չէ: Այն աշխարհայացք է՝ նայելու ու չտեսնելու, լսելու ու չընկալելու, մտածելու ու չհասկանալու, հիշելու ու դաս չառնելու, համառորեն որպես մարդ ու քաղաքացի չկայանալու:

Հայերն արդեն սկսել են ոչ թե հեծանիվ հնարել, այլ ապացուցել, որ հեծանիվը դեռ հնարված էլ չի:

Դիրքի հասած ոչնչության առաջին հատկանիշը դիմացինին շաղակրատել- քամակ մտնելն է: Դիրքի չհասած ոչնչության առաջին հատկանիշը դիմացինին չտեսնել, չգնահատել, բանի տեղ չդնելն է:

Ճշմարտության հասցեատերը միայն և միայն հանրությունն է, այլ ոչ սուբյեկտը, որին այն բնութագրում է և նպատակ ունի սթափեցնելու: Եվ այդ ճշմարտության ուժի ներքո հանրությունը պետք է կարողանա  ստիպել սուբյեկտին հաշվի նստել իր ու ճմշարտության հետ:

Հանճարի մեծությունը լուծած խնդրի մեջ է: Քաղաքական գործչի մեծությունը՝ մարդկանց տված օգուտի:

Շարունակելի